Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Σου αρέσουν τα μυστηριώδη μέρη;

Δεν έχω καλύτερο απ' το να ταξιδεύω. Θα ήθελα να το κάνω επαγγελματικά. Δηλαδή, να ταξιδεύω και να με πληρώνουν. Αλλά νομίζω ότι ο ανταγωνισμός θα ήταν μεγάλος, χα χα!

Δεν πειράζει. Ταξιδεύοντας πληρώνομαι με άλλον τρόπο. Αδρά. 

Ανταμείβομαι με αξέχαστες εικόνες, εμπειρίες που μου χαρίζουν συγκινήσεις και γυμνασμένες αισθήσεις.

Τα ταξίδια είναι εθισμός. Κάθε μέρα χρειάζεσαι και μια παραπάνω συγκίνηση, μια ακόμα δόση. Άνθρωποι σαν και μένα που ζουν για να ταξιδεύουν, το ξέρουν καλά. 

Ο κόσμος είναι τόσο συναρπαστικά όμορφος που είναι κρίμα να μην τον εξερευνάς. Είναι σαν να έχεις φτιάξει το πιο τέλειο παστίτσιο του κόσμου κι εσύ να μην τρως ούτε μια μπουκίτσα.

Εν πάσει περιπτώσει, το πάθος μου για τα ταξίδια θα το συζητήσουμε άλλη φορά. Εξάλλου φέτος, αν όλα πάνε βάσει σχεδίου, αναμένονται πολλά! Τώρα θέλω να μιλήσω για ένα μέρος το οποίο επισκέφθηκα το Πάσχα.

Το χωριό λέγεται Ανεμοχώρι και αποτελεί έναν παραθαλάσσιο οικισμό στον Πύργο Ηλείας. Όταν λέμε παραθαλάσσιο, εννοούμε πάνω στην άμμο. Πάνω στην άμμο και μετά θάλασσα. Το περίεργο σε αυτόν τον οικισμό είναι ότι είναι όλος εγκαταλελειμμένος. 



















Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες για το χωριό αυτό (οκ δεν κουράστηκα κιόλας) και ούτε έχω ιδέα για το τι μπορεί να ανάγκασε τόσους ανθρώπους να εγκαταλείψουν ή να μην εγκατασταθούν ποτέ σε αυτά τα σπίτια. 






Μένω στο ότι ήταν μια ανατριχιαστική εμπειρία και το ότι δεν ξέρω τίποτα γι' αυτό το μέρος με εξιτάρει περισσότερο- ίσως γι' αυτό δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα να βρω πληροφορίες. Για να διατηρηθεί η αίσθηση του μυστηρίου. Μεγαλώνοντας χάνουμε αυτή την αίσθηση που χαρακτηρίζει ολόκληρη την παιδική μας ηλικία. Μεγαλώνοντας νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Μεγαλώνοντας μπορούμε να τα ξέρουμε όλα. Διακρίνει κάθε νέο εξοικειωμένο με την τεχνολογία και ονομάζεται σύνδρομο του Google.

Επιλέγω λοιπόν να μην ξέρω γιατί έτσι μ' αρέσει καλύτερα. Άμα μάθω μπορεί να απογοητευτώ και θα χαθεί η μαγεία.

Το πιο περίεργο σημείο στον οικισμό ήταν το πρώτο κτίσμα που συναντήσαμε το οποίο είχε ένα υπόγειο δωμάτιο με κάγκελα και κάτι που έμοιαζε σαν χτιστό διώροφο κρεβάτι. Υπήρχαν αφίσες και φωτογραφίες στους τοίχους, γραμμένα λόγια, τραγούδια και σημάδια που έχουμε συνδυάσει με φυλακισμένους που αναμένουν την αποφυλάκιση. Δεν ξέρω αν ήταν όντως κάποτε χώρος φυλακής ή αν απλώς αργότερα το χρησιμοποιούσε κάποιος για να μένει. Αυτό ήταν νομίζω το πιο creepy σημείο. Το υπόλοιπο ήταν απλά μελαγχολικό.





















Πανέμορφο όμως. 




Μόνο η θάλασσα, η άμμος, τα χορτάρια και μερικά ερείπια να θυμίζουν ότι κάποτε κάποιος άνθρωπος πέρασε από εδώ και χάθηκε. Και δεν ξαναγύρισε.








ΥΓ. Θα χρειαστείς μεταφορικό μέσο που να τραβάει σε χαλικόδρομο για να πας εκεί.
ΥΓ 2. Σχεδόν όλες οι φωτογραφίες είναι της μαμάς μου, Μαρίας Φωτακοπούλου!!! 



Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Για αυτούς που θέλουν να γίνουν πουλιά...

Ψαχουλεύοντας στο laptop μου ανακάλυψα το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω. Το είχα γράψει και στείλει σε ένα πολύ δημοφιλές πλέον site (δεν θα πω ποιο) που αναζητούσε τότε αρθρογράφους. Απορρίφθηκε γιατί "δεν ανταποκρινόταν στις αρθρογραφικές απαιτήσεις του site". Η αλήθεια είναι ότι το είχα πάρει λίγο βαριά τότε γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω σε τι υστερούσε το δικό μου κείμενο συγκριτικά με των άλλων. Από τότε περιστασιακά παρακολουθώ τη δουλειά τους και κατά καιρούς πέφτω πάνω σε κάτι άρθρα που είναι τελείως ρηχοχαζά.

Ο λόγος που γράφω αυτό το post δεν είναι σε καμία περίπτωση να κατηγορήσω το site ή τους ανθρώπους πίσω από αυτό. Άσε που είχαν δίκιο. Οι δικές μου σκέψεις δεν ανταποκρίνονται στις δικές τους απαιτήσεις. 

Ο λόγος που γράφω αυτό το post είναι για να περάσω ένα μήνυμα σε εσάς αλλά και σε μένα. Το μήνυμα που περνάει και το παρακάτω κείμενο. Να συνεχίζετε να ονειρεύεστε και να προσπαθείτε παρ' όλες τις δυσκολίες. Να ανοίγετε τα φτερά σας, διάπλατα. Κόντρα στον άνεμο. Να έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας όταν οι άλλοι σας λένε τη γνώμη τους αλλά πιο προσεκτικά να ακούτε αυτό που σας λέει η καρδιά σας. 



Είναι ειρωνικό που ενώ εγώ έχω γράψει αυτό το κείμενο, από τότε έχω αφήσει πολλές φορές τη φωνή των άλλων να επικαλύψει τη φωνή της καρδιάς μου. Το ήξερα και το επέτρεψα. Άφησα τη γνώμη των άλλων να πατρονάρει τα όνειρά μου, έχτισα τη ζωή μου πάνω στα λόγια των άλλων χωρίς καν να αναρωτηθώ αν εκτιμώ στ' αλήθεια τη γνώμη τους. (Ξ)έχασα τελείως τον ενθουσιασμό μου. Άφησα τα ίδια μου τα δάκρυα να σβήσουν τη φωτιά μου. Είπα στον εαυτό μου "οκ, αφού δεν μπορώ να πετάξω, ας τρέξω". Από τότε δεν έχω σταματήσει να τρέχω. Και μισώ το τρέξιμο. 




Ιδού:


"Αν είσαι πουλί, μπορείς να παραβλέψεις αυτό το κείμενο. Αν προσπαθείς να γίνεις, μπορεί να βρεις αυτό το κείμενο παρηγορητικό.

Ονειρευόσουν πάντα τη στιγμή που θα μπορούσες ν’ ανοίξεις διάπλατα τα φτερά σου και να εγκαταλείψεις με αισιοδοξία μα και με μια κάποια λύπη, την ασφαλή φωλιά σου. Γιατί αυτό πίστευες πάντα πως είναι η ζωή. Να εκκολάπτεσαι για μερικά χρόνια σε μια ζεστή φωλιά, κάτω από μια στοργική φτερούγα, να παίρνεις τακτικά και συνεπώς τα μαθήματα πτήσης σου κι ύστερα να έρχεται εκείνη η μέρα που αισθάνεσαι αρκετά δυνατός και αρκετά σίγουρος να πετάξεις μακριά για να γνωρίσεις τον Κόσμο. Σε φαντάζεσαι ικανοποιημένο, με κάποιο άγχος σαφώς, να λες: «Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Οι κόποι μου επιτέλους θα ανταμειφθούν, θα γνωρίσω τον Κόσμο κι ο κόσμος επιτέλους θα γνωρίσει εμένα. Θα πετάξω μακριά και θα δείξω σε όλους ότι πράγματι κατάφερα να φτάσω μακριά.»




Μα επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, πώς πετάς σ’ έναν κόσμο που δεν σου δίνει φτερά; Ή σ’ έναν κόσμο που τα φτερά που σου δίνει είναι σπασμένα ή μεταχειρισμένα ή μικρά; Πώς γνωρίζεις έναν κόσμο που δεν θέλει να τον γνωρίσεις; Πώς συστήνεις τον εαυτό σου σ’ έναν κόσμο που δεν ενδιαφέρεται να σε μάθει; Είσαι καταδικασμένος να ζεις για πάντα περιορισμένος στα στενά όρια της πρώτης σου φωλιάς; Αναρωτιέσαι πώς θα καταφέρεις να γίνεις πραγματικό πουλί. Γιατί δεν μπορείς μια ζωή να τεντώνεις το κεφάλι και να παλεύεις να δεις πέρα απ’ τα τοιχώματα της φωλιάς. Θέλεις να πετάξεις. Να νιώσεις ελεύθερος, να δεις μέρη που δεν φανταζόσουν ότι υπάρχουν, να αισθανθείς, να κλάψεις σαν παιδί, να γελάσεις σαν παιδί, να βρεις την ευτυχία, να δεις τη δυστυχία, να βοηθήσεις, να τραγουδήσεις, να οραματιστείς, να παλέψεις, να εξερευνήσεις, να αγαπήσεις, να πιστέψεις, να ζήσεις έντονα. Κι όμως, ήσουν αρκετά άτυχος που γεννήθηκες σε έναν τόπο και σε μια στιγμή που στα όνειρα γίνονται εκπτώσεις και στα πουλιά ψαλιδίζονται τα φτερά. Κι όσο κι αν αγαπάς αυτή τη γη, το τάιμινγκ θα παραμένει πάντα κακό.




Μα όσο η θέληση παραμένει πιο ισχυρή από το εμπόδιο, όσο η φλόγα της επιθυμίας καίει πιο δυνατή από εκείνη του αντιπάλου, όσο τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τις κακές συγκυρίες, βρίσκεις τη λύση για να γίνεις πουλί. Κι αν κανείς δεν το θέλει, αρκεί να το θέλεις εσύ. Τότε φτιάχνεις τα φτερά, φτιάχνεις τα δικά σου φτερά. Με διάφορα υλικά, αμφιβόλου ποιότητας, με πολύ κόπο, όμως τα φτιάχνεις και είναι δικά σου, εντελώς δικά σου. Κι αν γίνεις ένας άλλος Ίκαρος, και αν πλησιάσεις πολύ τον ήλιο και λιώσουν τα κέρινα φτερά σου, τότε θα ξέρεις πως το λάθος ήταν μόνο δικό σου, μα το έζησες. Θα ξέρεις ότι προσπάθησες και άξιζε τον κόπο. Θα μάθεις και θα φτιάξεις νέα φτερά, πιο γερά.
Θα έχεις διεκδικήσει το κομμάτι σου στον ουρανό. Ίσως μάλιστα το κερδίσεις κιόλας."


Αυτό το κείμενο λοιπόν είναι μια κραυγή στον εαυτό μου. Είναι μια κατσαρόλα που έχω πάρει και την κοπανάω δίπλα στ' αυτί μου. Ρυθμικά, ένα-δύο-ξύπνα-πάμε!



Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Είσαι έτοιμος για τη νέα χρονιά;

Αυτές τις τελευταίες μέρες του χρόνου, υπάρχει κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω.

Οι στόχοι για το νέο έτος!

Το ξεκινήσαμε οικογενειακά, όταν ήμουν πιο μικρή. Γράφαμε τις ευχές και τους στόχους μας σε ένα χαρτί και το πετούσαμε στο πρωτοχρονιάτικο τζάκι. Από εκεί το εξελίξαμε. Τους γράφαμε σε ένα χαρτί και το κρατούσαμε κοντά μας όλο τον χρόνο, για παράδειγμα στο πορτοφόλι μας. Στο τέλος του χρόνου τους διαβάζαμε και βλέπαμε ποιους πετύχαμε.

Εγώ σχεδόν κανέναν. Χα χα!

Φέτος όμως το εξελίσσω κι άλλο. Οι στόχοι μου θα είναι πολύ πιο συγκεκριμένοι και -προς θεού!- κάπου που θα τους βλέπω, θα τους θυμάμαι και θα τους λαχταρώ!

Το κάναμε και με τα μικρά στη δουλειά και ήταν ωραίο που βρήκαν πράγματα που αγαπούν και τα ενθουσιάζουν και τα θέλουν πολύ, ακόμα κι αν αυτά είναι το να γίνουν π.χ. καλοί ζωγράφοι! Είναι αναζωογονητικό και απαραίτητο κατά τη γνώμη μου να έχεις κάτι να κυνηγάς. Και κατά έναν τρόπο, σε οργανώνει και σε συντονίζει.

Οπότε αρπάξτε χαρτιά, μολύβια, κραγιόνια








μαζέψτε τους όλους γύρω από το τραπέζι














και σχεδιάστε την πραγματοποίηση των ονείρων σας!




Δηλαδή, πώς θα καταφέρω να κάνω το ταξίδι των ονείρων μου;















Πώς γίνεται να τρώω περισσότερο υγιεινά;














Τι δράσεις να αναλάβω για να είμαι πιο ήρεμη;















Πόσο χρόνο παραπάνω θέλω να αφιερώνω στους δικούς μου ανθρώπους;















Να θυμάστε:
  • Ψάξτε για στόχους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εσάς και θα σας κάνουν ευτυχισμένους. 
  • Να ονειρεύεστε ξέφρενα- έχετε κάθε δικαίωμα.
  • Δεν υπάρχει στόχος που δεν μπορούμε να πετύχουμε. Έχει αποκλειστικά να κάνει με το πώς τον προσεγγίζουμε!


Extra για γονείς:
Αφήστε τη δημιουργικότητα των παιδιών σας να λάμψει και δημιουργήστε μαζί όμορφες εικόνες. Μπορείτε να του ζητήσετε να ζωγραφίσει τη νέα χρονιά ή τον εαυτό του μέσα στη νέα χρονιά. Κρεμάστε το δημιούργημά του κάπου που θα μπορεί να το βλέπει και να εμπνέεται κάθε μέρα!

Και επειδή δεν θα τα πούμε μάλλον ξανά πριν το νέο έτος, σας εύχομαι μόνο καλά. Τα καλύτερα! Να περάσετε όμορφα.
Καλή χρονιά και...









 ♥
xxx